Para, banesë dhe shërim: Si u shemb çështja kundër Sami Lushtakut
Para, banesë, pagë, trajtim në Beograd dhe 10 mijë euro: Prokurorja Florije Shamolli e paraqiti skemën. Gjyqtari Përlaska e liroi Sami Lushtakun sepse provat nuk mjaftuan për një dënim penal tha ai.
Katër ditë pasi Prokuroria foli1 për para, banesë dhe shërimin e bashkëshortes së një dëshmitari, Gjykata Themelore përfundoi se akuzat ndaj tetë të pandehurve nuk ishin vërtetuar.
Gjykata Themelore në Prishtinë ka shpallur aktgjykim lirues ndaj kryetarit të Skenderajt, Sami Lushtaku, dhe shtatë të bashkëakuzuarve të tij, duke përfunduar se Prokuroria nuk provoi se ata kishin kryer krim të organizuar, kishin penguar dëshminë ose kishin frikësuar dëshmitarë gjatë procedurës penale.
Aktgjykimi u shpall të martën nga kryetari i trupit gjykues, Leon Përlaska, së bashku me gjyqtarët Kushtrim Shyti dhe Rrahman Beqiri.
“Të akuzuarit lirohen nga të gjitha pikat e aktakuzës, pasi nuk është vërtetuar se kanë kryer veprat penale që iu viheshin në barrë”, tha Përlaska gjatë shpalljes së aktgjykimit, sipas raportimit të “Betimit për Drejtësi”2.
Krahas Lushtakut, nga akuzat u liruan Ismet Haxha, Rrustem Rrukolli, Fatmir Mjaku, Rexhep Xhota, Skender Tahiri, Sheremet Jashari dhe Bajram Dibrani.
Shpenzimet e procedurës penale do të mbulohen nga mjetet buxhetore të gjykatës.
Pretendimet e rënda që nuk e bindën gjykatën
Aktgjykimi lirues erdhi vetëm katër ditë pasi prokurorja speciale Florije Salihu Shamolli, në fjalën përfundimtare të 24 korrikut, kërkoi që të tetë të akuzuarit të shpalleshin fajtorë.
Prokurorja paraqiti një verzion të rëndë të mënyrës se si, sipas saj, ishte ndërhyrë te dëshmitari Nazmi Maloku në procesin “Drenica 1”.
Ajo tha se të akuzuarit e kishin kontaktuar dëshmitarin duke i premtuar shuma të ndryshme parash, një banesë në Fushë Kosovë, trajtimin shëndetësor të bashkëshortes së tij jashtë vendit, truprojë, pagë mujore prej 500 eurosh dhe mbulimin e shpenzimeve të tij.
“Sami Lushtaku dhe të tjerët e prenë në besë, ia përdorën sëmundjen e gruas”, ishte mënyra me të cilën u përmblodh argumenti i Prokurorisë gjatë seancës.
Sipas prokurores, pasi e kishte pranuar një pjesë të këtyre përfitimeve dhe ishte vendosur në banesën e siguruar në Fushë Kosovë, dëshmitari e kishte ndryshuar tërësisht deklaratën e tij, duke i mohuar ato që më parë ua kishte thënë hetuesve.
Prokurorja pretendoi se të akuzuarit (Sami Lushtaku dhe të tjerët) e kishin marrë përsipër edhe trajtimin e bashkëshortes së dëshmitarit në Beograd, i kishin siguruar dokumente shëndetësore, ia kishin paguar hotelin dhe, pas kthimit, ia kishin dhënë 10 mijë euro nga 20 mijë sa pretendohej se i ishin premtuar.
Sipas argumentit të saj, dëshmitari e kishte paraqitur rastin pasi premtimet nuk ishin përmbushur plotësisht dhe pasi mes palëve kishin nisur konfliktet.
Prokuroria tha gjithashtu se përgjimet e fshehta tregonin kontakte të vazhdueshme me dëshmitarin, udhëzime rreth asaj se çfarë duhej të thoshte dhe raportime pas seancave gjyqësore3.
Akuzat që Nuk e Bindën Gjykatën
Më 24 korrik, Prokuroria pretendoi se dëshmitarit iu premtuan para, banesë dhe shërimi i bashkëshortes. Katër ditë më vonë, gjykata liroi Sami Lushtakun dhe shtatë të tjerët, duke përfunduar se akuzat nuk u provuan.
Këto ishin pretendime të Prokurorisë dhe jo fakte të vendosura nga gjykata.
Më 28 korrik, trupi gjykues arriti në përfundimin se provat e paraqitura nuk mjaftonin për ta vërtetuar përgjegjësinë penale të të akuzuarve.
Aktgjykimi lirues nuk nënkupton domosdoshmërisht se çdo epizod i përshkruar gjatë gjykimit u shpall i pavërtetë. Ai nënkupton se Prokuroria nuk arriti ta provonte, sipas standardit të kërkuar për dënim penal, se secili prej të akuzuarve kishte kryer veprat konkrete që i viheshin në barrë.
Dëshmitari dhe kundërthëniet
Një nga problemet qendrore të çështjes ishte besueshmëria e Nazmi Malokut.
Në shkurt të vitit 2025, ai deklaroi se persona të afërt me Lushtakun i kishin ofruar para për ta ndryshuar dëshminë në favor të tij. Maloku ngriti njëkohësisht pretendime edhe ndaj EULEX-it, duke thënë se zyrtarët e misionit ia kishin ndryshuar një deklaratë dhe i kishin ofruar para për të dëshmuar kundër ish-pjesëtarëve të UÇK-së.
Në një seancë të mëvonshme, më 26 mars 2025, dëshmitari dha përgjigje të cilat u përshkruan si kundërthënëse. Ai fillimisht foli për kërcënime, por më pas tha se nuk ishte kërcënuar nga të pandehurit.
Mbrojtja e përdori ndryshimin e verzioneve si argument se dëshmia e tij nuk mund të shërbente si bazë e sigurt për një aktgjykim dënues.
Avokati i Lushtakut, Artan Çerkini, tha në fjalën përfundimtare se Prokuroria po i kërkonte gjykatës t’i besonte një dëshmitari që e kishte ndryshuar disa herë verzionin e tij.
Avokati i Rrukollit, Arianit Koci, argumentoi se Prokuroria nuk kishte përcaktuar se cilat veprime konkrete i atribuoheshin klientit të tij dhe me cilat prova mbështeteshin ato.
Sami Lushtaku, Rrustem Rrukolli, Fatmir Mjaku dhe Skender Tahiri e shfrytëzuan të drejtën e tyre për t’u mbrojtur në heshtje. Heshtja nuk përbënte pranim të fajësisë dhe barra për provimin e akuzave mbeti gjatë gjithë procesit mbi Prokurorinë.
Një aktakuzë e vitit 2016
Rasti e kishte fillesën te aktakuza e ngritur nga prokurori i EULEX-it, Romulo Matues, më 17 nëntor 2016.
Në aktakuzë pretendohej se persona të lidhur me Lushtakun dhe të akuzuar të tjerë kishin ndërtuar plane për t’i bindur dëshmitarët e rastit “Drenica” që t’i ndryshonin deklaratat e tyre përmes parave, banesave dhe përfitimeve të tjera4.
Pjesa që lidhej me ndërhyrjen e pretenduar te dëshmitarët u nda nga pjesa tjetër e çështjes në vitin 2020. Pasuan shtyrje të shumta, ndërprerje të gjykimit, ndryshim të trupit gjykues dhe paqartësi rreth statusit të dëshmitarëve të mbrojtur.
Procesi arriti te aktgjykimi pothuajse dhjetë vjet pas ngritjes së aktakuzës.
Kjo kohëzgjatje ngre pyetje të veçanta për funksionimin e sistemit të drejtësisë. Një procedurë që zgjat gati një dekadë mund ta dobësojë kujtesën e dëshmitarëve, ta vështirësojë vlerësimin e provave dhe t’i mbajë të akuzuarit për vite nën peshën e një çështjeje të pazgjidhur.
Por rezultati juridik i shpallur më 28 korrik është i qartë: në këtë shkallë të procesit, Sami Lushtaku dhe shtatë të bashkëakuzuarit e tij janë liruar nga të gjitha pikat e aktakuzës.
Të Liruarit në Rastin “Drenica 1” Urojnë Njëri-Tjetrin
Pas shpalljes së aktgjykimit lirues, Sami Lushtaku dhe shtatë të bashkëakuzuarit shihen duke uruar njëri-tjetrin në ambientet e gjykatës. [Burimi i pamjeve: AlbanMedia.]
Vendimi mund të ankimohet
Aktgjykimi i Gjykatës Themelore është vendim i shkallës së parë.
Prokuroria ka të drejtë ta ankimojë pasi ta pranojë kopjen e shkruar të aktgjykimit dhe arsyetimin e plotë të trupit gjykues. Pikërisht arsyetimi me shkrim pritet të tregojë se cilat prova u konsideruan të pabesueshme, të pamjaftueshme ose të papërshtatshme për ta mbështetur një dënim.
Nëse paraqitet ankesë, Gjykata e Apelit mund ta vërtetojë aktgjykimin, ta ndryshojë atë ose ta kthejë çështjen në rigjykim.
Deri atëherë, vendimi i 28 korrikut shënon një humbje të rëndësishme për tezën e Prokurorisë. Pas një aktakuze të vitit 2016, viteve të hetimit, përgjimeve, dëshmive dhe pretendimeve për ndërhyrje te dëshmitarët, gjykata përfundoi se përgjegjësia penale e tetë të akuzuarve nuk ishte provuar.
Çfarë nuk mbyll aktgjykimi lirues
Sami Lushtaku u lirua nga akuzat, por çfarë vërtetoi gjykata dhe çfarë nuk shqyrtoi fare? Përtej aktgjykimit mbeten dokumente për paratë e luftës, dëshmi për presion, sanksione amerikane dhe kontakte që ngrenë pyetje serioze.
Lirimi mbylli një dosje penale, jo të gjithë historinë publike që e shoqëron atë edhe sot.
Aktgjykimi i 28 korrikut e mbyll këtë çështje në shkallën e parë me një përfundim juridik të qartë. Prokuroria nuk arriti ta provonte se Sami Lushtaku dhe shtatë të bashkëakuzuarit kryen veprat penale të përfshira në aktakuzë. Për këtë arsye, ata u liruan nga të gjitha akuzat dhe vazhdojnë të konsiderohen të pafajshëm, përveçse nëse një vendim i mëvonshëm gjyqësor e përcakton ndryshe.
Por aktgjykimi lirues duhet lexuar sipas kufijve të vet juridikë. Gjykata vendosi për tri akuza konkrete, pjesëmarrje në grup të organizuar kriminal, pengim të dëshmisë ose procedurës zyrtare dhe frikësim gjatë procedurës penale. Ajo nuk e zhvilloi një gjykim për gjithë veprimtarinë publike, politike dhe financiare të Lushtakut gjatë dhe pas luftës.
Pa u publikuar arsyetimi i plotë me shkrim, nuk mund të thuhet nëse trupi gjykues e konsideroi ndonjë epizod të përshkruar nga Prokuroria të pavërtetë, të papranueshëm si provë, të pambështetur mjaftueshëm ose të pamundur për t’iu atribuar individualisht të akuzuarve. Dispozitivi i shpallur e tregon rezultatin. Arsyetimi i shkruar duhet ta tregojë rrugën juridike që e çoi gjykatën te ai rezultat.
Në këtë pikë merr rëndësi dallimi ndërmjet një aktgjykimi penal dhe dosjes më të gjerë publike të një figure me pushtet. Dosja e Sami Lushtakut është ndërtuar ndër vite nga vendime gjyqësore, dokumente financiare, dëshmi të personave të identifikuar, regjistra ndërkombëtarë dhe hulumtime gazetareske. Ato materiale nuk e ndryshojnë aktgjykimin lirues dhe nuk mund të përdoren për ta shpallur fajtor për një akuzë nga e cila gjykata e liroi. Por as aktgjykimi i 28 korrikut nuk i shpall automatikisht të pavërteta çështjet që nuk ishin objekt i këtij gjykimi.
Për transparencë, Kronikat e Barutit dhe REPUBLIKA botohen nga The Frontline Media Group. Në janar të vitit 2026, Kronikat e Barutit publikuan një hulumtim të bazuar në dokumente arkivore, vendime gjyqësore dhe intervista me persona që pretendonin njohuri të drejtpërdrejta për veprimtarinë e Lushtakut. Hulumtimi e vendosi emrin e tij në kryqëzimin ndërmjet trashëgimisë së luftës, pushtetit politik, parasë së pakontrolluar dhe pretendimeve për përdorimin e frikësimit5.
Pjesa më e hershme e kësaj dosjeje lidhet me paratë e luftës. Kronikat e Barutit ekzaminuan regjistra financiarë të vitit 1998 që përmbanin të dhëna për shpërndarjen e parave fizike drejt komunave dhe zonave operative. Një dokument përmendte Njësinë e Prekazit nën Sami Lushtakun dhe shënonte se Haki Geci kishte marrë 230 mijë marka gjermane më 23 korrik 1998 [5].
Një dokument tjetër, i datës 1 dhjetor 1998 dhe i lëshuar me kokëzimin e Ministrisë së Ekonomisë dhe Financave të Republikës së Kosovës, dokumentonte dorëzimin e më shumë se 200 mijë markave gjermane përmes agjencisë “Rusolia Turist” në Mynih. Sipas dokumentit, paratë ishin destinuar për Skenderajn dhe do të pranoheshin në Prishtinë [5].
Këto dokumente nuk provojnë se paratë janë përvetësuar ose përdorur në mënyrë të paligjshme. Kronikat e Barutit nuk arritën ta konfirmonin zbatimin përfundimtar të urdhëresave. Ato dokumentojnë qarkullimin e shumave të mëdha të parave fizike në kushte lufte, kur kontrolli institucional dhe mundësia e gjurmimit ishin të kufizuara [5].
Këto regjistra nuk ishin objekt i aktakuzës së rrëzuar më 28 korrik. Trupi gjykues nuk vendosi nëse paratë u përdorën ligjërisht, nëse arritën te përfituesit e caktuar ose nëse një pjesë e tyre u devijua. Aktgjykimi lirues për ndërhyrjen e pretenduar te dëshmitarët nuk është vendim gjyqësor për administrimin e fondeve të luftës.
Pas luftës, çështja e këtyre fondeve u ngrit publikisht nga persona të lidhur me strukturat e UÇK-së. Në dhjetor të vitit 2020, Nuredin Lushtaku pretendoi gjatë një interviste televizive se para të destinuara për qëllime ushtarake dhe kolektive ishin devijuar për përdorim privat. Ai përmendi blerje pronash dhe shuma që tejkalonin një milion marka gjermane6. Këto deklarata mbeten pretendime publike dhe jo përfundime të një gjykate.
Një dëshmi tjetër erdhi nga Gazmend Halilaj, avokat penalist, ish pjesëtar i UÇK-së dhe ish hetues i Policisë së Kosovës. Në një intervistë të regjistruar për Kronikat e Barutit, Halilaj pretendoi se rreth 1.4 milion marka gjermane të lidhura me luftën ishin marrë për përdorim privat nga Lushtaku. Ai tha se pasi kishte folur publikisht për këtë çështje ishte përballur me denigrim, presion, kërcënime dhe dhunë [5].
Halilaj e përshkroi edhe një sulm të armatosur ndaj tij në prill të vitit 2020. Ai e lidhi sulmin me deklarimet e veta për fondet e luftës dhe tha se proceset e mëvonshme gjyqësore kishin rezultuar me gjobitjen e Lushtakut për kërcënim ndaj tij [5].
As këto pretendime nuk u gjykuan në procesin që përfundoi më 28 korrik.
Dëshmia e një personi të identifikuar është material me interes publik dhe mund të shërbejë si pikënisje për hetim. Ajo nuk është vetvetiu provë për çdo pretendim të ngritur. Përgjegjësia penale kërkon hetim, prova të pranueshme, mundësi për kundërshtimin e tyre dhe vendim nga gjykata kompetente.
Dosja publike përfshin edhe përplasjet e Lushtakut me sistemin korrektues [7]. Në një proces të ndarë, Gjykata Themelore e gjobiti atë me 12 mijë euro për dy largime të paautorizuara gjatë vitit 2015 nga institucioni ku mbahej7.
Në planin ndërkombëtar, Lushtaku vazhdon të figurojë në listën e personave të përcaktuar nga Zyra Amerikane për Kontrollin e Pasurive të Huaja, OFAC, në kuadër të programit të sanksioneve për Ballkanin. Regjistri amerikan e identifikon atë si person të përcaktuar posaçërisht në listën SDN nën programin “Balkans”8.
Sanksionet amerikane nuk janë dënim penal i shqiptuar nga një gjykatë e Kosovës. Ato janë masa administrative dhe financiare të një qeverie të huaj. Prandaj nuk mund të përdoren si provë se Lushtaku kreu veprat nga të cilat u lirua më 28 korrik.
Aktgjykimi lirues dhe sanksionet ekzistojnë në dy sisteme të ndryshme juridike dhe prodhojnë pasoja të ndryshme. Njëri përcakton se një akuzë penale nuk u provua në shkallën e parë. Tjetri vazhdon të vendosë kufizime financiare sipas ligjit amerikan.
Në shtator të vitit 2025, Kronikat e Barutit dokumentuan një tjetër moment me interes publik.
Gjatë një paraqitjeje në Klan Kosova, Lushtaku tha se personat që nuk e respektonin Kushtetutën duhej të “tërhiqeshin zvarrë” nëpër rrugët e Prishtinës dhe deklaroi se do të merrte pjesë edhe vetë në atë veprim [5].
Lushtaku: Mosrespektuesit e Kushtetutës duhet të “tërhiqen zvarrë”
Gjatë një paraqitjeje në Klan Kosova, Sami Lushtaku tha se personat që nuk e respektojnë Kushtetutën duhet të “tërhiqen zvarrë” nëpër Prishtinë, duke shtuar se do të merrte pjesë edhe vetë.
“Duhet t’i ngrehim zvarrë…”/ SHOKON Lushtaku: Duhet të dalim në rrugë – “Jehona Politike” — KLAN Kosova.
Kjo deklaratë nuk ishte pjesë e aktakuzës së rrëzuar. Gjykata nuk vendosi nëse ajo përbënte kërcënim, nxitje, metaforë politike ose ndonjë shkelje tjetër. Ajo mbetet, megjithatë, deklaratë publike e një figure me pushtet institucional dhe partiak, e cila mund të vlerësohet politikisht dhe etikisht nga qytetarët.
Në janar të vitit 2026, Lushtaku publikoi fotografi dhe njoftime për një vizitë që e quajti zyrtare në Libi, ku u takua me Khalifa Haftar. Kronikat e Barutit e analizuan këtë takim në kuadër të lidhjeve të dokumentuara të Haftarit me Moskën, inteligjencën ushtarake ruse dhe strukturat e dikurshme të Wagnerit9.
Takimi dhe fotografitë janë fakte publike. Vlerësimi se afrimi mund të lidhej me një strategji hibride ruse ishte përfundim analitik i Kronikave të Barutit, i mbështetur në profilin e Haftarit, lidhjet e tij me Rusinë dhe vlerësimet e ekspertëve të sigurisë të konsultuar nga redaksia në Londër dhe kontaktet e personelit të hulumtimeve në Washington. Nuk ka vendim gjyqësor ose njoftim publik nga institucionet e Kosovës që ta ketë përcaktuar Lushtakun si pjesëtar të një operacioni rus.
Edhe kjo çështje ishte krejtësisht jashtë aktakuzës së vitit 2016.
Një tjetër çështje e veçantë ndodhi më 14 maj 2026 në Skenderaj. Lëvizja Vetëvendosje dhe ish deputetja Arjeta Fejza e akuzuan Lushtakun, truprojat dhe bashkëpunëtorët e tij për sulm ndaj zëvendësministrit Hysni Mehani dhe zyrtarit Bahri Zabeli. Një fotografi e publikuar pas incidentit e shfaqte Mehanin me gjak në fytyrë10.
Fejza tha se Lushtaku e kishte goditur Mehanin me telefon, grushte dhe gotë qelqi. Lushtaku mohoi se e kishte sulmuar personalisht dhe pretendoi se qytetarët kishin reaguar pasi kishin dëgjuar etiketime kundër tij. Prokuroria Themelore në Mitrovicë njoftoi atë ditë se dy persona ishin ndaluar, ndërsa Lushtaku dhe një person tjetër nuk i ishin përgjigjur deri në atë moment ftesës për intervistim [10].
Edhe ky incident nuk ka lidhje juridike me aktgjykimin e 28 korrikut. Lirimi nga akuzat për ndërhyrjen e pretenduar te dëshmitarët e rastit “Drenica” nuk e mbyll dhe nuk e përcakton përgjegjësinë për ngjarjen e 14 majit. Përgjegjësia për atë incident duhet të vendoset veçmas nga organet kompetente, mbi bazën e provave të asaj dosjeje [10].
Të marra së bashku, këto materiale nuk përbëjnë një aktgjykim paralel ndaj Sami Lushtakut. Ato e formojnë një dosje publike në të cilën emri i tij shfaqet pranë dokumenteve për para të luftës, dëshmive dhe pretendimeve për presion, retorikës kërcënuese, sanksioneve amerikane dhe kontakteve ndërkombëtare që ngrenë pyetje për sigurinë kombëtare.
Integriteti i hulumtimit gazetaresk nuk kërkon që çdo gjetje të paraqitet si dënim penal. Përkundrazi, dallimi ndërmjet dokumentit, dëshmisë, pretendimit, analizës dhe aktgjykimit e bën raportimin më të saktë.
Regjistrat financiarë dëshmojnë se shumat janë shënuar për shpërndarje. Ata nuk provojnë vetvetiu përvetësim. Personat e intervistuar dëshmojnë për atë që thonë se e kanë parë ose përjetuar. Deklarimet e tyre nuk përbëjnë automatikisht fakte të vendosura nga gjykata. Regjistri i OFAC-ut dëshmon ekzistencën e një përcaktimi amerikan. Ai nuk është dënim penal në Kosovë. Fotografitë e dëshmojnë takimin me Haftarin. Ato nuk provojnë vetvetiu pjesëmarrje në një operacion të huaj.
Në të njëjtën mënyrë, aktgjykimi lirues dëshmon se Prokuroria nuk e provoi aktakuzën konkrete kundër tetë të pandehurve në shkallën e parë. Ai nuk është çertifikatë e përgjithshme për çdo veprim të mëparshëm ose të mëvonshëm të Lushtakut dhe nuk i shndërron në të pavërteta materialet që gjykata nuk i shqyrtoi.
Ky dallim është veçanërisht i rëndësishëm pas një procesi të profilit të lartë. Mbështetësit e Lushtakut kanë të drejtë ta paraqesin aktgjykimin si fitore juridike të mbrojtjes11. Prokuroria duhet ta pranojë se teza e saj nuk e kaloi standardin e provës në Gjykatën Themelore. Gazetaria, ndërkaq, ka detyrimin të mos e zgjerojë vendimin përtej asaj që gjykata ka vendosur.
Nëse Prokuroria ankimohet, Gjykata e Apelit do ta shqyrtojë nëse faktet janë vlerësuar drejt, nëse ligji është zbatuar saktë dhe nëse gjatë procesit ka pasur shkelje thelbësore procedurale. Deri në një vendim tjetër, aktgjykimi lirues i Gjykatës Themelore mbetet rezultati juridik i këtij procesi.
Për qytetarët, sfida është e dyfishtë. Të mos e zëvendësojnë gjykatën me bindje politike, por as të mos e kufizojnë interesin publik vetëm tek çështjet që përfundojnë me dënim penal. Gazetaria zbulon dhe dokumenton. Prokuroria heton dhe akuzon. Mbrojtja kundërshton. Gjykata vendos.
Më 28 korrik, gjykata vendosi se një aktakuzë e ngritur në vitin 2016 nuk ishte provuar. Lushtaku u lirua nga akuzat në këtë rast. Pyetjet e tjera të ngritura nga dokumentet dhe hulumtimet mbeten të ndara dhe kërkojnë përgjigjet e tyre.
Mbështete gazetarinë e pavarur me një donacion.
Shënimet dhe burimet shtesë
Të gjitha dokumentet, vendimet gjyqësore, regjistrat publikë, raportimet mediatike dhe materialet e tjera që mbështesin këtë hulumtim janë paraqitur në shënimet fundore. Duke e vendosur kursorin mbi numrin përkatës të referencës, mund të shihni burimin e cituar. Duke klikuar mbi të, do të drejtoheni te dokumenti, artikulli ose materiali që mbështet pohimin përkatës. Lexuesit inkurajohen t'i shqyrtojnë këto burime për ta verifikuar në mënyrë të pavarur bazën faktike të raportimit tonë.
"Sami Lushtaku dhe të tjerët e prenë në besë, ia përdorën sëmundjen e gruas", sipas prokurores, kështu u ndërhy në rastin "Drenica 1" — INSAJDERI
“Sami Lushtaku dhe shtatë të akuzuarit tjerë lirohen nga akuza për krim të organizuar e vepra tjera penale”. Betimi për Drejtësi, 28 korrik 2026.
https://betimiperdrejtesi.com/sami-lushtaku-dhe-shtate-te-akuzuarit-tjere-lirohen-nga-akuza-per-krim-te-organizuar-e-vepra-tjera-penale/
Fragmenti: Gjykata tha se nuk ishte vërtetuar që të akuzuarit i kishin kryer veprat penale që u viheshin në barrë.
“Prokurorja kërkon dënimin e Lushtakut dhe të tjerëve, ndikuan te dëshmitarët, u premtuan para, banesë dhe shërim”. Antena Vushtrri, 24 korrik 2026.
https://antenavushtrri.com/2026/07/24/prokurorja-kerkon-denimin-e-lushtakut-dhe-te-tjereve-ndikuan-te-deshmitaret-u-premtuan-para-banese-dhe-sherim/
Fragmenti: Prokurorja përmendi banesë në Fushë Kosovë, pagë mujore prej 500 eurosh, trajtim shëndetësor dhe mbulim shpenzimesh.
“Para e banesa për blerjen e dëshmitarëve për grupin ‘Drenica’”. Telegrafi, 17 nëntor 2016.
https://telegrafi.com/para-e-banesa-per-blerjen-e-deshmitareve-per-grupin-drenica/
Fragmenti: Aktakuza pretendonte se dëshmitarëve u ishin premtuar para, banesë dhe pagesa për trajtimin e një familjareje të sëmurë.
“EU Rule of Law Mission Justice Monitoring Report 2022”. EULEX, 7 nëntor 2022. https://www.eulex-kosovo.eu/eul/repository/docs/Raporti_Anglisht.pdf.
Fragmenti: Lushtaku u gjobit me 12 mijë euro për dy largime të paautorizuara gjatë vitit 2015.
“Sanctions List Search. LUSHTAKU, Sami”. Zyra Amerikane për Kontrollin e Pasurive të Huaja, regjistër i qasur më 28 korrik 2026. https://sanctionssearch.ofac.treas.gov/Details.aspx?id=7727.
Fragmenti. Regjistri e identifikon Sami Lushtakun si individ në listën SDN nën programin “Balkans”.
“Sami Lushtaku dhe Republika e Dhunës”. — shkruar nga Michael Sheppard dhe Vudi Xhymshiti , Kronikat e Barutit, 14 maj 2026.
Fragmenti: Artikulli raporton akuzat për sulmin ndaj Hysni Mehanit, dëshminë e Arjeta Fejzës, veprimet e Prokurorisë dhe mohimin e Lushtakut.
