Pas 31 ditësh, më 16 shtator 2026, në orën 10.00, Trupi Gjykues i Dhomave të Specializuara në Hagë do ta shpallë aktgjykimin e shkallës së parë ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Katër ish-udhëheqësit e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës akuzohen mbi bazën e përgjegjësisë penale individuale për gjashtë akuza për krime kundër njerëzimit dhe katër akuza për krime lufte. Të katër janë deklaruar të pafajshëm dhe mbeten të pafajshëm para ligjit përderisa gjykata nuk vendos ndryshe1.
Aktgjykimi do të vijë pas një procesi që nisi në prill 2023, pas më shumë se dy vjet e gjysmë paraqitjeje të provave, dëshmitarëve dhe argumenteve të palëve. Gjykata thotë se ka marrë prova nga rreth 270 dëshmitarë me gojë ose me shkrim, ka pranuar 5467 prova materiale dhe ka një transkript gjyqësor prej 29238 faqesh. Më 18 dhjetor 2025 u mbyll faza e provave, ndërsa deklaratat përmbyllëse u zhvilluan nga 9 deri më 18 shkurt 20262.
Në qendër të procesit nuk është ligjshmëria e luftës së Kosovës për çlirim dhe as përgjegjësia kolektive e UÇK-së. Pyetja juridike është nëse Prokuroria e Specializuar ka provuar përtej dyshimit të arsyeshëm se secili prej katër të akuzuarve mban përgjegjësi individuale për krimet e përshkruara në aktakuzë. Aktakuza pretendon se krimet janë kryer të paktën nga marsi 1998 deri në shtator 1999 kundër personave që konsideroheshin kundërshtarë të UÇK-së, duke përfshirë shqiptarë të Kosovës, serbë, romë dhe persona të tjerë3.
Por dosja përfundimtare e Prokurorisë, e dorëzuar më 19 janar 2026 dhe e bërë publike në verzion të redaktuar, e vendos një pjesë të rëndësishme të çështjes përtej vetë incidenteve të ndalimit, torturës, vrasjes ose zhdukjes. Prokuroria pretendon se në zemër të përgjegjësisë penale që po përpiqet të provojë ishte një projekt për marrjen dhe ushtrimin e kontrollit politik mbi Kosovën.
Sipas Prokurorisë, Thaçi, Veseli, Selimi dhe Krasniqi, së bashku me persona të tjerë, ndoqën një qëllim të përbashkët për ta marrë dhe ushtruar kontrollin mbi gjithë Kosovën, duke frikësuar, keqtrajtuar, përdorur dhunë dhe larguar personat që konsideroheshin kundërshtarë. Në kategorinë e kundërshtarëve, sipas dosjes, përfshiheshin edhe njerëz të lidhur me Lidhjen Demokratike të Kosovës, si dhe persona që shiheshin se nuk i mbështesnin qëllimet ose metodat e UÇK-së dhe më vonë të Qeverisë së Përkohshme të Kosovës. Prokuroria thotë se ambicia e anëtarëve të pretenduar të ndërmarrjes së përbashkët kriminale shkonte përtej çlirimit të Kosovës dhe përfshinte marrjen e pushtetit dhe kontrollit4.
Këto janë pretendime të Prokurorisë. Ende nuk janë gjetje të gjykatës.
Ky dallim është themelor për mënyrën se si duhet lexuar dosja. Prokuroria po i paraqet provat e saj në mënyrën që ajo beson se e provon çështjen. Mbrojtjet e të akuzuarve e kanë kundërshtuar interpretimin e saj të strukturës së UÇK-së, autoritetit të katër të akuzuarve, natyrës së marrëdhënieve ndërmjet strukturave dhe përgjegjësisë së tyre për krimet e pretenduara. Më 16 shtator, gjykatësit duhet të vendosin se cilat pretendime janë provuar dhe cilat jo.
Megjithatë, një pjesë e dosjes ka rëndësi të veçantë për historinë institucionale të Kosovës.
Prokuroria pretendon se, gjatë periudhës së aktakuzës, udhëheqja e UÇK-së dhe më pas e Qeverisë së Përkohshme u përpoq ta paraqiste veten si zërin e vetëm të ligjshëm të shqiptarëve të Kosovës. Sipas dosjes, ky proces e përfshinte shtypjen dhe zhvendosjen politike të udhëheqjes së vendosur shqiptare të Kosovës, të përfaqësuar kryesisht nga qeveria në ekzil e lidhur me Ibrahim Rugovën dhe Bujar Bukoshin.
Ky është një pretendim me peshë juridike dhe historike sepse Kosova, përpara shfaqjes së UÇK-së si forca kryesore e armatosur, kishte ndërtuar për vite një sistem paralel politik, arsimor, shëndetësor dhe institucional në kundërshtim me administrimin serb. Ibrahim Rugova kishte marrë rol qendror në atë sistem përmes LDK-së dhe institucioneve që shqiptarët e Kosovës i konsideronin përfaqësim të tyre politik, ndërsa Bujar Bukoshi e drejtonte qeverinë në ekzil.
Prokuroria nuk e përshkruan përplasjen ndërmjet këtyre strukturave thjesht si dallim ideologjik mes pacifizmit dhe luftës së armatosur.
Dosja pretendon se udhëheqja e UÇK-së kërkoi legjitimitet ekskluziv. Komunikatat dhe deklaratat politike të përmendura nga Prokuroria pretendonin sovranitet të vetëm mbi Kosovën dhe paralajmëronin se marrëveshjet që do të arriheshin pa përfaqësuesit e UÇK-së nuk do të pranoheshin. Sipas një deklarate të cituar në dosje, personat që do të nënshkruanin marrëveshje të konsideruara në kundërshtim me vullnetin shqiptar mund të ndëshkoheshin për tradhti.
Thaçi më 1999, Rugova pas atentatit më 2005
Pamje arkivore nga deklarata e Hashim Thaçit gjatë luftës dhe kronika e TV Klan me reagimin e Ibrahim Rugovës pas atentatit të 15 marsit 2005.
[Videoja nuk provon lidhje mes dy ngjarjeve.]
Dokumenti përshkruan edhe një konflikt të drejtpërdrejtë institucional me FARK-un, Forcat e Armatosura të Republikës së Kosovës, të lidhura me Ministrinë e Mbrojtjes së qeverisë së Bukoshit.
Prokuroria thotë se Shtabi i Përgjithshëm i UÇK-së e konsideronte FARK-un kërcënim ndaj unitetit të UÇK-së dhe autoritetit të vet. Përpjekjet për bashkëpunim, sipas dosjes, shpesh kushtëzoheshin me nënshtrimin e strukturave të FARK-ut ndaj komandës së UÇK-së. Edhe luftëtarët e lidhur me LDK-në ose FARK-un që hynin në UÇK vazhdonin të përballeshin me dyshime se po përpiqeshin ta dëmtonin organizatën nga brenda.
Përplasja nuk ishte vetëm ushtarake.
Prokuroria pretendon se Shtabi i Përgjithshëm e zhvilloi një fushatë për marrjen e kontrollit mbi fondet që mblidheshin në emër të Kosovës nga diaspora. Qeverisë në ekzil, dhe posaçërisht Bujar Bukoshit, iu kërkua që këto fonde t’ia dorëzonte UÇK-së. Dosja citon ultimatume sipas të cilave qeveria e cilësuar si tradhtare mund të ndiqej nga strukturat ushtarake të UÇK-së nëse fondet nuk dorëzoheshin.
Në një deklaratë të Drejtorisë Politike të përmendur nga Prokuroria, Hashim Thaçi pretendonte se fondet ishin keqpërdorur nga Bukoshi dhe njerëzit rreth tij dhe e akuzonte Bukoshin se e kishte financuar vëllavrasjen.
Dosja shkon më tej.
Sipas saj, Shtabi i Përgjithshëm nuk i njihte institucionet ekzistuese të lidhura me LDK-në dhe zyrtarët e zgjedhur, të cilët në komunikime të ndryshme paraqiteshin si fiktivë, të dështuar ose përçarës. Prokuroria thotë se deklaratat e Shtabit kërkonin që partitë politike ta ndërprisnin veprimtarinë e pavarur dhe t’i nënshtroheshin autoritetit të UÇK-së. Në një deklaratë të cituar nga Prokuroria, pretendohej edhe e drejta për t’i bërë ligjet dhe për ta drejtuar politikën në Kosovë.
Kjo përplasje bëhet konkrete në verën e vitit 1998.
Dosja përfundimtare thotë se në korrik 1998, pak pas hyrjes në Kosovë të Tahir Zemajt dhe forcave të FARK-ut, Hashim Thaçi dhe Rexhep Selimi e përfaqësuan Shtabin e Përgjithshëm në takime me kryeministrin e qeverisë në ekzil Bujar Bukoshi dhe ministrin e Mbrojtjes Ahmet Krasniqin. Sipas Prokurorisë, Selimi e refuzoi propozimin e Bukoshit që forcat e UÇK-së të bashkoheshin me forcat e qeverisë në ekzil.
Në nëntor 1998, sipas të njëjtit dokument, Thaçi mbeti në krye të Drejtorisë Politike të UÇK-së. Ai vetë e kishte përshkruar misionin e saj si orientimin politik të UÇK-së. Prokuroria thotë se kjo drejtori nuk i nënshtrohej shefit të Shtabit dhe se Thaçi konsultohej drejtpërdrejt me komandantin e përgjithshëm për vendime të përbashkëta.
Kjo është periudha që i jep rëndësi edhe një linje tjetër hetimore, e cila nuk është pjesë e aktakuzës së Hagës.
Hulumtime të mëparshme të Kronikave të Barutit i kanë shqyrtuar marrëdhëniet ndërmjet Hashim Thaçit dhe strukturave franceze të inteligjencës. Një dokumentar francez përmban pretendimin e Pierre Siramy, pseudonimi i ish-zyrtarit të DGSE-së Maurice Dufresse, se Thaçi ishte rekrutuar nga inteligjenca franceze. Ish-zyrtari francez Arnaud Danjean ka qenë i angazhuar në strukturat franceze të inteligjencës dhe biografia e tij zyrtare thotë se ai drejtoi sektorin e DGSE-së për Ballkanin nga viti 1998 deri në vitin 20005.
Këtu duhet vendosur një kufi i prerë.
Pretendimi se Hashim Thaçi ishte agjent i rekrutuar i DGSE-së nuk është provuar me dokument publik operativ. Nuk është publikuar dosje rekrutimi, urdhër, regjistër pagese, komunikim i koduar ose dokument tjetër material që do ta provonte një marrëdhënie të tillë.
Po ashtu, dosja përfundimtare e Prokurorisë së Specializuar nuk pretendon se Franca e drejtoi Hashim Thaçin, se DGSE-ja e urdhëroi konfliktin me institucionet e Rugovës ose se politika e UÇK-së ndaj LDK-së dhe FARK-ut ishte operacion francez.
Prandaj, dy grupet e provave nuk mund të bashkohen në një përfundim që dokumentet nuk e mbështesin.
Ajo që mund të thuhet është më e kufizuar.
Në periudhën kur inteligjenca franceze ishte e angazhuar drejtpërdrejt me dosjen e Ballkanit dhe kur Thaçi po krijonte kontakte gjithnjë e më të rëndësishme me aktorët ndërkombëtarë, Prokuroria thotë se ai dhe strukturat ku ai kishte rol drejtues po zhvillonin një konflikt të qartë politik dhe institucional me qeverinë në ekzil, LDK-në dhe strukturat e lidhura me Rugovën.
Në verën e vitit 1998, sipas Prokurorisë, ndërkombëtarët kishin arritur në përfundimin se çdo përpjekje serioze për zgjidhjen e konfliktit duhej ta përfshinte UÇK-në. Në të njëjtën kohë, Shtabi i Përgjithshëm, pasi kishte refuzuar vazhdimisht qeverinë e zgjedhur të LDK-së, nisi hapa për krijimin e një qeverie të re. Më 26 janar 1999 ai shpalli synimin për krijimin e një Kuvendi Popullor dhe një qeverie të Kosovës.
Rambujeja u bë pika e kthesës.
Delegacioni shqiptar i Kosovës përfshinte Ibrahim Rugovën dhe Bujar Bukoshin. Megjithatë, sipas dosjes së Prokurorisë, Thaçi u zgjodh kryesues i delegacionit. Prokuroria thotë se autoriteti i tij brenda UÇK-së dhe mbi pjesëtarë të tjerë të delegacionit ishte i dukshëm gjatë konferencës.
Ky fakt është me rëndësi sepse e tregon ndryshimin e ekuilibrit politik.
Rugova hynte në Rambuje si figura që për vite kishte udhëhequr rezistencën institucionale dhe politike. Thaçi hynte si përfaqësues i forcës së armatosur që kishte fituar peshë të pakontestueshme në terren dhe që tashmë konsiderohej e domosdoshme nga ndërmjetësit ndërkombëtarë.
Por dosja përmban edhe prova që e komplikojnë çdo teori sipas së cilës Thaçi ishte thjesht një figurë e vendosur nga jashtë.
Kur u përball me presion ndërkombëtar për ta nënshkruar menjëherë marrëveshjen, ai nuk e bëri këtë. Sipas dosjes, kërkoi kohë për t’u konsultuar. Pas konferencës, anëtarë të Shtabit të Përgjithshëm dhe komandantë zonash diskutuan marrëveshjen dhe e konfirmuan Thaçin si kryeministër të Qeverisë së Përkohshme. Rexhep Selimi, sipas Prokurorisë, ka thënë se Thaçi u zgjodh edhe për shkak të fuqisë së tij brenda UÇK-së.
Më pas, kur Thaçi u kthye në Kosovë pas konsultimeve në Shqipëri në fillim të marsit 1999, Shtabi i Përgjithshëm vendosi ta pranonte marrëveshjen e Rambujesë. Në Paris, Thaçi u tha ndërkombëtarëve se kishte autoritet për ta nënshkruar marrëveshjen në emër të UÇK-së. Më 18 mars, ai e nënshkroi atë bashkë me Ibrahim Rugovën, Rexhep Qosjen dhe Veton Surroin. Serbia refuzoi ta nënshkruante.
Pra, dokumenti i Prokurorisë mbështet një përfundim shumë më të saktë, atë se Thaçi kishte pushtet të tijin brenda UÇK-së. Fuqitë ndërkombëtare e njohën këtë pushtet dhe u detyruan ta trajtonin si realitet politik. Pyetja se deri në çfarë mase ndonjë shtet i huaj e kultivoi, e forcoi ose u përpoq ta shfrytëzonte këtë marrëdhënie kërkon prova të tjera.
Dosja përfundimtare e ofron edhe një epizod të rëndë nga përplasja me FARK-un.
Sipas Prokurorisë, forcat e FARK-ut nën Tahir Zemajn, pasi hynë në Kosovë në verën e vitit 1998, u përballën me ngacmime, frikësim dhe dhunë nga pjesëtarë të UÇK-së. Dosja pretendon se atyre iu tha disa herë se qeveria në ekzil nuk kishte autoritet në Zonën e Dukagjinit.
Në fund të gushtit 1998, sipas Prokurorisë, Thaçi dhe Selimi i vizituan kazermat e FARK-ut në Prapaqan. Dokumenti thotë se u kërkua heqja e fotografisë së Ibrahim Rugovës nga zyra e Tahir Zemajt. Selimi, sipas provave të cituara, i tha Zemajt se njerëzit që nuk i nënshtroheshin Shtabit të Përgjithshëm nuk ishin të mirëpritur në Kosovë dhe i dha afat për rikthimin e komandës së mëparshme në Zonën e Dukagjinit. Prokuroria thotë gjithashtu se Thaçi personalisht i bëri presion Rrustem Tetajt që ta linte FARK-un dhe ta hiqte fotografinë e Rugovës nga zyra.
Në një pjesë tjetër të dosjes, Prokuroria e citon Thaçin të ketë thënë se njerëzit që nuk e njihnin Shtabin e Përgjithshëm ishin kriminelë dhe se armët nuk do të liheshin në duart e tyre. Ky është përsëri material i paraqitur nga Prokuroria si pjesë e provës së saj për një politikë më të gjerë kundër kundërshtarëve.
Këtu ndodhet një prej çështjeve më të rëndësishme juridike që gjykata duhet ta zgjidhë.
Një konflikt politik, edhe një konflikt i ashpër për pushtet, nuk është vetvetiu krim.
Mosnjohja e qeverisë së Rugovës nuk është automatikisht krim lufte. Kërkesa që një forcë tjetër e armatosur t’i nënshtrohet një komande të vetme nuk është vetvetiu krim kundër njerëzimit. Edhe retorika politike agresive nuk mjafton vetë për përgjegjësi penale.
Ajo që Prokuroria duhet të provojë është lidhja ndërmjet projektit politik që pretendon dhe veprave konkrete penale të përshkruara në aktakuzë.
Për teorinë e ndërmarrjes së përbashkët kriminale, kjo nënkupton që Prokuroria duhet ta bindë gjykatën se ekzistonte një qëllim i përbashkët kriminal, se të akuzuarit merrnin pjesë në të dhe se kontributi i secilit prej tyre i plotëson kushtet juridike për përgjegjësi penale. Dosja gjithashtu paraqet forma të tjera përgjegjësie, përfshirë ndihmën dhe mbështetjen dhe përgjegjësinë e eprorit. Vetë paraqitja e këtyre teorive nuk do të thotë se ato janë provuar.
Kjo është arsyeja pse dokumenti duhet lexuar si argument i njërës palë, jo si aktgjykim.
Drejtësia penale nuk funksionon duke vendosur nëse një figurë historike ishte e mirë ose e keqe. Ajo kërkon ta përcaktojë nëse një person ka kryer, ndihmuar, urdhëruar, kontribuar ose dështuar të parandalojë vepra të caktuara sipas standardeve të ligjit.
Edhe pretendimi për lidhjen franceze duhet t’i nënshtrohet të njëjtit standard të provës.
Biografia zyrtare e Arnaud Danjean konfirmon se ai ishte shef i sektorit të Ballkanit në DGSE nga viti 1998 deri në vitin 2000 dhe më pas këshilltar i drejtorit të përgjithshëm të shërbimit6.
Por ky fakt nuk provon se ai e rekrutoi Thaçin.
Pretendimi për rekrutim vjen nga Pierre Siramy dhe është bërë publik përmes një dokumentari televiziv7. Deri tani, REPUBLIKA nuk ka në dispozicion dokument operativ francez që do ta provonte këtë.
Dosja e Hagës megjithatë e bën një pyetje tjetër shumë konkrete.
Nëse Prokuroria ka të drejtë, atëherë ndërsa Kosova po luftonte kundër forcave serbe, brenda kampit shqiptar zhvillohej një betejë tjetër për atë se kush kishte të drejtë ta përfaqësonte dhe ta qeveriste Kosovën. Në një anë ishte sistemi institucional që ishte ndërtuar rreth Rugovës, LDK-së dhe qeverisë në ekzil. Në anën tjetër ishte një strukturë ushtarake dhe politike që po fitonte kontroll territorial, autoritet të armatosur dhe njohje ndërkombëtare.
Vetë kjo përplasje nuk është ajo për të cilën mund të dënohet dikush.
Çështja penale fillon aty ku Prokuroria pretendon se kundërshtarët politikë nuk u luftuan vetëm me deklarata, vota ose rivalitet institucional, por me frikësim të paligjshëm, ndalim, torturë, zhdukje dhe vrasje.
Më 16 shtator gjykata duhet ta thotë nëse ajo e ka provuar këtë.
Nëse gjykata i shpall të akuzuarit të pafajshëm për të gjitha ose disa akuza, ato pjesë të teorisë së Prokurorisë do të kenë dështuar sipas standardit penal të provës. Nëse shpallen fajtorë për ndonjë akuzë, vendimi duhet të lexohet vetëm në raport me veprat, faktet dhe format e përgjegjësisë që gjykata i gjen të provuara.
Asnjëri rezultat nuk do të përcaktojë nëse UÇK-ja si tërësi ishte organizatë kriminale.
Asnjëri rezultat nuk mund ta ndryshojë faktin historik se shqiptarët e Kosovës u përballën me represionin dhe më pas luftën e forcave serbe.
Dhe asnjëri rezultat nuk duhet të përdoret për t’ia dhënë përgjegjësinë penale të individëve një organizate të tërë ose një populli të tërë.
Për qytetarët e Kosovës, rëndësia e aktgjykimit shkon përtej katër emrave.
Ai do të jetë një provë nëse një shoqëri e dalë nga lufta mund ta ndajë historinë kombëtare nga përgjegjësia individuale. Do të jetë provë nëse sundimi i ligjit mund të funksionojë pa e kthyer drejtësinë në instrument të hakmarrjes politike dhe pa e shndërruar kritikën ndaj një të akuzuari në sulm ndaj luftës së Kosovës.
Dhe do të jetë provë nëse faktet që dalin nga procesi mund të shqyrtohen pa u përthithur nga propaganda.
Dosja e Prokurorisë ngre akuza jashtëzakonisht të rënda për mënyrën se si u zhvillua lufta për pushtet brenda Kosovës. Ajo pretendon se udhëheqësit e UÇK-së nuk e synonin vetëm çlirimin nga Serbia, por edhe zhvendosjen e udhëheqjes politike ekzistuese dhe marrjen e kontrollit mbi institucionet, financat, administratën dhe forcat e armatosura.
Por Prokuroria nuk e ka fjalën e fundit.
Fjalën e fundit në shkallën e parë do ta kenë gjykatësit më 16 shtator.
Edhe atëherë, procesi juridik nuk do të jetë domosdoshmërisht i përfunduar. Ligji i Dhomave të Specializuara parashikon procedurë apeli. Një vendim i shkallës së parë nuk duhet ngatërruar me një vendim përfundimtar të formës së prerë8.
Deri atëherë, dokumentet tregojnë se një përplasje e thellë për autoritetin politik të Kosovës ekzistonte gjatë luftës dhe se Hashim Thaçi kishte rol qendror në strukturën që e sfidoi sistemin e Rugovës.
Nëse ajo përplasje ishte vetëm luftë politike ose pjesë e një projekti kriminal është pikërisht ajo që gjykata duhet të vendosë.
Ndërsa pyetja se çfarë roli luajti Franca në ngritjen ndërkombëtare të Thaçit mbetet një dosje tjetër.
Ajo nuk mund të zgjidhet me bindje.
Mund të zgjidhet vetëm me prova.
Mbështete gazetarinë e pavarur me një donacion.
“Thaçi et al. Trial Judgment Scheduled”.
Kosovo Specialist Chambers. 1 korrik 2026.
Vegëza: https://www.scp-ks.org/en/thaci-et-al-trial-judgment-scheduled-16-september-2026
Dhomat e Specializuara konfirmojnë se aktgjykimi në çështjen Thaçi, Veseli, Selimi dhe Krasniqi do të shpallet më 16 shtator 2026 në orën 10.00 dhe përmbledhin akuzat ndaj katër të pandehurve.
“Live Update - Thaçi et al. war crimes trial: trial judgment to be delivered on 16 September 2026”. Kosovo Specialist Chambers. 1 korrik 2026.
Vegëza: https://www.scp-ks.org/en/live-update
Burimi zyrtar jep të dhënat mbi rreth 270 dëshmitarët, 5467 provat materiale dhe 29238 faqet e transkriptit që Trupi Gjykues duhet të vlerësojë.
“Hashim Thaçi et al”. Kosovo Specialist Chambers.
Vegëza: https://www.scp-ks.org/en/cases/hashim-thaci-et-al
Faqja zyrtare e çështjes dokumenton historinë procedurale, akuzat, fazat e gjykimit dhe prezumimin e pafajësisë së të akuzuarve.
“Public Redacted Version of Corrected Version of Prosecution Final Trial Brief with public redacted Annexes 1-3”. Specialist Prosecutor’s Office. 19 janar 2026. Verzioni publik i korrigjuar 22 maj 2026.
Dokumenti gjyqësor është dosja përfundimtare e Prokurorisë mbi të cilën mbështeten përshkrimet në këtë artikull për teorinë e ndërmarrjes së përbashkët kriminale, konfliktin me institucionet e lidhura me LDK-në, FARK-un, Rambujenë dhe rolin që Prokuroria ia atribuon Hashim Thaçit.
“Arnaud Danjean - Biography”. EPP Group.
Vegëza: https://www.eppgroup.eu/who-we-are/our-members/arnaud-danjean
Biografia zyrtare dokumenton se Danjean ishte shef i sektorit të DGSE-së për çështjet e Ballkanit nga viti 1998 deri në vitin 2000 dhe më pas këshilltar i drejtorit të përgjithshëm të DGSE-së.
“Arnaud Danjean - Biography”. EPP Group.
Vegëza: https://www.eppgroup.eu/who-we-are/our-members/arnaud-danjean
Biografia zyrtare dokumenton se Danjean ishte shef i sektorit të DGSE-së për çështjet e Ballkanit nga viti 1998 deri në vitin 2000 dhe më pas këshilltar i drejtorit të përgjithshëm të DGSE-së.
Secret Service – La République de l’ombre
Burimi: Pierre Siramy (Maurice Dufresse), La République de l’ombre dhe intervistat publike mbi dokumentarin Secret Service.
Vegëza:
https://www.dailymotion.com/video/x6hm8nt
Përshkrimi i burimit:
Materiali përmban pretendimet publike të ish-oficerit të DGSE-së Pierre Siramy se Franca mbështeti Hashim Thaçin dhe se marrëdhënia evoluoi në rekrutim. Artikulli e trajton këtë si pretendim publik të pakonfirmuar nga dokumente operative të deklasifikuara.
“Law on Specialist Chambers and Specialist Prosecutor’s Office - Law No. 05/L-053”. Kosovo Specialist Chambers. 3 gusht 2015.
Vegëza: https://prd-main.scp-ks.org/en/documents/law-specialist-chambers-and-specialist-prosecutors-office
Ligji përcakton juridiksionin, procedurat, të drejtat e të akuzuarve dhe sistemin e mjeteve juridike para Dhomave të Specializuara.